close

Вход

Забыли?

вход по аккаунту

?

PL172785B1

код для вставкиСкачать
R Z E C Z P O S P O L IT A
P O L SK A
(12) OPIS PATENTOWY (19)PL (11) 172785
(13)B1
302468
(2 1) Numer zgłoszenia:
(51) IntCl 6
B23B 31/02
U rząd Patentow y
Rzeczypospolitej Polskiej
(54)
(30)
(22 ) Data zgłoszenia:
04.03.1994
Narzędzie do osadzania w uchwycie narzędziowym przyrządów ręcznych
Pierwszeństwo:
(73)
(72)
O udzieleniu patentu ogłoszono:
28.11.1997 WUP 11/97
Twórcy wynalazku:
Michael Selb, Feldkirch, AT
Heinrich Pauli, Germering, DE
Axel Neukirchen, München, DE
Zgłoszenie ogłoszono:
19.09.1994 BUP 19/94
(45)
Uprawniony z patentu:
Hilti Aktiengesellschaft, Schaan, LI
06.03.1993,DE,P4307161.9
26.04.1993,DE,P4313578.1
(43)
B23B 51/00
(74)
Pełnomocnik:
Nowakowski Janusz, PATPOL Spółka z o.o.
PL 172785
B1
(57)1. Narzędzie do osadzania w uchwycie narzę-
dziowym przyrządów ręcznych, służących do obróbki
przecinakiem, wiercenia i/lub wiercenia udarowego z
okrągłym trzpieniem chwytowym, który posiada co
najmniej jeden osiowo zamknięty rowek ryglujący i
co najmniej jeden rowek zabierający, otwarty osiowo
w kierunku wolnego końca, znamienne tym, że trzpień
chwytowy (A, B, C, D) co najmniej w obszarze
obwodowym rowka ryglującego (1 ,1 1 ,2 1 , 31) posiada powierzchnie zabierakowe (3 ,1 3 ,2 3 ,3 3 ), otwarte
w kierunku w olnego końca trzpienia chwytowego
(A, B, C, D) i równoległe do jego osi wzdłużnej
Fig.5
Narzędzie do osadzania
w uchwycie narzędziowym przyrządów ręcznych
Zastrzeżenia
patentowe
1. Narzędzie do osadzania w uchwycie narzędziowym przyrządów ręcznych, służących
do obróbki przecinakiem, wiercenia i/lub wiercenia udarowego z okrągłym trzpieniem chwytowym, który posiada co najmniej jeden osiowo zamknięty rowek ryglujący i co najmniej jeden
rowek zabierający, otwarty osiowo w kierunku wolnego końca, znamienne tym, że trzpień
chwytowy (A, B, C, D) co najmniej w obszarze obwodowym rowka ryglującego (1,11,21, 31)
posiada powierzchnie zabierakowe (3,13,23,33), otwarte w kierunku wolnego końca trzpienia
chwytowego (A, B, C, D) i równoległe do jego osi wzdłużnej.
2. Narzędzie według zastrz. 1, znamienne tym, że powierzchnia zabierakowa (3) jest
ukształtowana płasko.
3. Narzędzie według zastrz. 1, znamienne tym, że powierzchnia zabierakową (13) jest
ukształtowana wypukłe.
4. Narzędzie według zastrz. 1, znamienne tym, że powierzchnia zabierakowa (23) jest
ukształtowana wklęśle.
5. Narzędzie według zastrz. 1, znamienne tym, że powierzchnia obrotowa (33) składa
się z dwóch powierzchni częściowych (33a, 33b), przebiegających wzajemnie w postaci dachu.
6. Narzędzie według zastrz. 5, znamienne tym, że wierzchołek obu powierzchni częściowych (33a, 33b) leży na obwodzie koła trzpienia chwytowego (D).
7. Narzędzie według zastrz. 6, znamienne tym, że kąt wierzchołkowy (W) wynosi od
120° do 150°.
8. Narzędzie według zastrz. 1, znamienne tym, że rowki ryglujące (1, 11, 21, 31) i
powierzchnie zabierakowe (3,13, 23,33) mają pokrywające się osie symetrii.
9. Narzędzie według zastrz. 1, znamienne tym, że trzpień chwytakowy (A, B, C, D)
posiada dwa wzajemnie przeciwległe rowki ryglujące (1, 11, 21, 31) i dwie powierzchnie
zabierakowe (3,13, 23, 33)
10. Narzędzie według zastrz. 9, znamienne tym, że długość (L) powierzchni zabierakowej
(3,13,23,33) jest większa od długości (V) rowka ryglującego (1,11,21, 31).
* * *
Przedmiotem wynalazku jest narzędzie do osadzania w uchwycie narzędziowym przyrządów ręcznych, służących do obróbki przecinakiem, do wiercenia i/lub wiercenia udarowego, z
kołowym trzpieniem chwytowym, który zawiera co najmniej jeden zamknięty osiowo rowek
ryglujący i co najmniej jeden obrotowy rowek zabierający, otwarty w kierunku wolnego końca.
Z opisu patentowego RFN nr 2 551 125 są znane narzędzia i uchwyty narzędziowe dla
przyrządów ręcznych, przy czym trzpień chwytowy tych narzędzi zawiera jeden lub dwa
zamknięte osiowo rowki ryglujące, jak również jeden lub dwa obrotowe rowki zabierające,
otwarte w kierunku wolnego końca trzpienia chwytowego. Uchwyt narzędziowy, który służy do
mocowania tych narzędzi, zawiera odpowiednio do ilości rowków ryglujących osiowo przesuwne elementy ryglujące, które przykładowo są ukształtowane w postaci kulek. Elementy
ryglujące służą we współdziałaniu z zamkniętymi osiowo rowkami ryglującymi do tego, żeby
narzędzie nie wypadło z uchwytu narzędziowego.
W celu wyjęcia narzędzia elementy ryglujące w ten sposób promieniowo przestawia się,
że narzędzie można wyjąć z rowków ryglujących.
Wyżej wymienione rowki ryglujące wraz ze współpracującymi z nimi elementami ryglującymi nie są wystawione na działanie zbyt dużych obciążeń, ponieważ podczas pracy narzędzie
172 785
3
w uchwycie narzędziowym jest ułożyskowane praktycznie pływająco wobec elementów ryglujących, tzn. elementy ryglujące we współpracy z rowkami ryglującymi podczas pracy nie muszą
przenosić większych sił. Jedynie przy wyciąganiu narzędzia z otworu w elemencie konstrukcyjnym, elementy ryglujące we współpracy z rowkami ryglującymi muszą zapewnić połączenie
między narzędziem a uchwytem narzędziowym.
Bardzo wysokie obciążenia przypadają na obrotowe rowki zabierające, otwarte w kierunku
wolnego końca trzpienia chwytowego, w które wchodzą odpowiednie listwy zabierające uchwytu narzędziowego. Te rowki zabierakowe razem z listwami zabierakowymi są odpowiedzialne
za przenoszenie całego momentu obrotowego podczas pracy narzędzia.
Osłabienie znanych narzędzi i uchwytów narzędziowych wynika z zużycia rowków
zabierakowych i listew zabierakowych. Zwłaszcza na boku, od strony zabierania, to znaczy na
tym boku, który znajduje się w kierunku obrotu, ale jest odwrócony od kierunku obrotu,
występuje nadzwyczaj wysokie zużycie. Podstawą tego zużycia są wysokie przenoszone elementy obrotowe i przestawienie względne boku rowków zabierakowych wobec boku listew
zabierakowych. To przestawienie względne powstaje zwłaszcza przez oddziaływanie obciążeń
uderzeniowych przy dłutowaniu lub wierceniu udarowym na narzędzie. Przez zużycie rowki
zabierakowe w narzędziu są tak mocno uderzane, że nie jest więcej możliwe pewne przenoszenie
momentu obrotowego, już przed właściwym wykorzystaniem zakresu roboczego narzędzia.
Prowadzi to do kosztownej wymiany takiego narzędzia.
Zadaniem wynalazku jest opracowanie narzędzia, które we współdziałaniu z odpowiednim
uchwytem narzędziowym nie wykazuje żadnego szkodliwego zużycia tak, że jest zapewnione
pewne przenoszenie momentu obrotowego.
Zadanie to według wynalazku rozwiązano dzięki temu, że trzpień chwytowy, co najmniej
w obszarze obwodowym rowu ryglującego, posiada powierzchnie zabierakowe otwarte w
kierunku wolnego końca trzpienia chwytowego równoległe do jego osi wzdłużnej. Powierzchnie
zabierakowe tworzą dodatkową powierzchnię przenoszenia dla przenoszenia momentu obrotowego, przy uniknięciu osłabienia przekroju poprzecznego, oddziaływującego szkodliwie na
wytrzymałość narzędzia. Dzięki temu, że zasadniczo w każdym obszarze obwodowym trzpienia
chwytowego, w którym znajduje się rowek ryglujący nakłada się powierzchnia zabierakowa, nie
zachodzi żadne zmniejszenie rowka zabierakowego. Boki rowków zabierakowych, przebiegające zasadniczo promieniowo i służące do przeniesienia momentu obrotowego, mają dzięki temu
wymagany wymiar. Co najmniej część rowka ryglującego, dzięki rozmieszczeniu powierzchni
zabierakowych zostaje utrzymana na trzpieniu chwytowym. Powierzchnia przylegania zmniejszona przez rozmieszczenie powierzchni zabierakowych, dla osiowego uchwycenia narzędzia
jest jednak tak duża, że przy wyciąganiu narzędzia z otworu w elemencie konstrukcyjnym, przez
współdziałanie elementów ryglujących i rowków ryglujących, jest zapewnione połączenie
pomiędzy narzędziem a uchwytem narzędziowym.
Korzystnie powierzchnia zabierakowa jest ukształtowana płasko. Płaskie powierzchnie
mają zaletę, że są wytwarzane prosto i ekonomicznie.
Aby osiągnąć możliwie wielkopowierzchniową powierzchnię zabierakową korzystne jest,
gdy ona jest ukształtowana wypukle. Przekrój poprzeczny trzpienia chwytowego przez rozmieszczenie powierzchni zabierakowej wypukłej jest tylko nieznaczne osłabiony, a powierzchnia
przylegania rowka ryglującego dla osiowego uchwycenia narzędzia jest tylko nieznacznie
mniejsza. Dalsza możliwość polega na tym, że powierzchnia zabierakowa jest ukształtowana
wklęśle. Powierzchnie zabierakowe, ukształtowane wypukle lub wklęśle przechwytują siły,
które są potrzebne do wprowadzenia narzędzia w ruch obrotowy i oddziaływują na dużą
powierzchnię. Dzięki temu jest osiągnięty nieznaczny docisk powierzchniowy, który nadzwyczaj pozytywnie oddziaływuje na powstrzymywanie zużycia trzpienia chwytowego.
Aby obszar rowków zabierakowych, współpracujący z elementami ryglującymi uchwytu
narzędziowego nie został uszczuplony w swojej wielkości, powierzchnia zabierakowa korzystnie
składa się z dwóch powierzchni częściowych, przebiegających do siebie w postaci dachu.
Optymalna wielkość tego obszaru jest wtedy osiągnięta, gdy celowo wierzchołek powierzchni
częściowych leży na obwodzie koła trzpienia chwytowego.
4
172 785
Zależnie od wielkości przenoszonego momentu obrotowego powierzchnie częściowe
mogą posiadać różną wielkość i różny kąt wierzchołkowy. W odniesieniu do występujących
momentów kąt wierzchołkowy celowo wynosi od 120° do 150°.
Potrzebne rowki zabierakowe i rowki ryglujące przedstawiają w pewien sposób osłabienie
przekroju poprzecznego trzpienia chwytowego. Aby dodatkowo nie osłabiać obszaru pomiędzy
rowkiem zabierakowym a rowkiem ryglującym, jest korzystne, gdy powierzchnia zabierakowa
jest w ten sposób umieszczona wobec rowka ryglującego, że rowek ryglujący i powierzchnia
zabierakowa mają pokrywające się osie symetrii.
Aby móc przyjmować bardzo wysokie momenty obrotowe oddziaływujące nie tylko
jednostronnie, to trzpień chwytowy posiada celowo dwa, wzajemnie przeciwległe rowki ryglujące i dwie powierzchni zabierakowe. Powierzchnie zabierakowe przebiegają przy tym wzajemnie równolegle. Do przenoszenia momentu obrotowego służą zatem dwie powierzchnie zabierakowe
i boki, od strony zabierania, rowków zabierakowych, które zasadniczo przebiegają promieniowo.
Aby moment obrotowy mógł być równomiernie rozdzielony na obwodzie trzpienia chwytowego, powierzchnie zabierakowe są ukształtowane symetrycznie.
Aby powierzchnie zabierakowe mogły przyjmować możliwie największy udział momentu
obrotowego, powierzchnie zabierakowe są korzystnie w ten sposób ukształtowane, że długość
powierzchni zabierakowej jest większa od długości rowka ryglującego. Każdy obszar powierzchni zabierakowej, który przekracza w kierunku wzdłużnym służy swoją całą powierzchnią do
przenoszenia momentu obrotowego.
Narzędzie ukształtowane w sposób wyżej wymieniony ma tę zaletę, że może być ono
stosowane w tradycyjnym uchwycie narzędziowym, przykładowo znanym z opisu patentowego
RFN nr 2 551 125. Jednak wówczas nie jest przenoszona większa część momentu obrotowego,
a powierzchnie zabierakowe pozostają bez działania. Otwór uchwytowy tego rodzaju uchwytu
narzędziowego posiada co najmniej jedną listwę zabierakową dla rowka zabierakowego i co
najmniej jeden promieniowo przesuwalny element ryglujący dla rowka ryglującego narzędzia.
Podwyższenie przenoszonego momentu obrotowego może być osiągnięte, gdy narzędzie jest
używane w uchwycie narzędziowym według wynalazku, z otworem, który korzystnie w obszarze
elementu ryglującego posiada co najmniej jedną powierzchnię współpracującą dla powierzchni
zabierakowej narzędzia.
Dzięki odpowiedniej powierzchni współpracującej, współpracującej z powierzchnią zabierakową narzędzia, jest możliwe dodatkowe przeniesienie momentu obrotowego z uchwytu
narzędziowego na trzpień chwytowy narzędzia, nie tylko przez listwę zabierakową, w połączeniu
z rowkiem zabierakowym, ale także przez powierzchnię współpracującą, w połączeniu z powierzchnią zabierakową. Korzystnie powierzchnia współpracująca jest ukształtowana płasko.
Płaskie powierzchnie mają tę zaletę, że są wytwarzane prosto i ekonomicznie.
Aby uzyskać otwór uchytowy z możliwie dużą powierzchnią współpracującą, jest ona
korzystnie ukształtowana wklęśle. Przekrój poprzeczny otworu uchwytowego przez rozmieszczenie powierzchni współpracującej, ukształtowanej wklęśle, jest zmniejszony a grubość uchwytu narzędzia wzrasta w obszarze powierzchni współpracującej. W ten sposób osiąga się całkowicie
stabilny uchwyt narzędziowy. Otwór uchwytowy może być także tak ukształtowany, że powierzchnia współpracująca jest korzystnie ukształtowana wypukle. Powierzchnie współpracujące
ukształtowane nie tylko wklęśle, ale także wypukle są szczególnie dobre do przenoszenia dużych
sił, które są potrzebne do wprowadzenia narzędzia w ruch obrotowy, ponieważ siła jest rozdzielona na większej powierzchni. Dzięki temu powstaje nieznaczny docisk, który oddziaływuje
pozytywnie na zużycie uchwytu narzędziowego.
Aby narzędzie, przykładowo przy uderzeniach bez obciążenia, było wystarczająco bezpieczne, powierzchnia współpracująca korzystnie składa się z dwóch powierzchni częściowych,
przebiegających do siebie w postaci dachu. Dzięki temu dla elementu ryglującego uchwytu
narzędziowego pozostaje do dyspozycji wystarczająco duży styk. Przy tym wierzchołek powierzchni
częściowych uprzywilejowanie leży na kołowym zarysie otworu uchwytowego, przy czym kąt
wierzchołkowy korzystnie wynosi od 120° do 150°.
172 785
5
Prowadnica uchwytu narzędziowego posiada otwór przejściowy, przebiegający zasadniczo promieniowo, który służy do przyjęcia elementu ryglującego i w którym element ryglujący
jest zasadniczo promieniowo przestawialny. Aby stworzyć dużą grubość ściany w obszarze
otworu przejściowego dla elementu ryglującego, jest korzystnie, gdy element ryglujący i
powierzchnia współpracująca są tak umieszczone, że ich osie symetrii pokrywają się.
Celowo uchwyt narzędziowy posiada dwa wzajemnie przeciwległe elementy ryglujące i
dwie wzajemnie przeciwległe umieszczone powierzchnie współpracujące. Tego rodzaju uchwyt
narzędziowy jest szczególnie odpowiedni do przenoszenia wysokich momentów obrotowych,
ponieważ dodatkowo do zabieraków są przewidziane dwie powierzchnie współpracujące. Dzięki
temu występująca siła jest tak podzielona, że pomiędzy pojedynczymi, wzajemnie współpracującymi powierzchniami powstaje nieznaczny docisk.
Aby siły, powstające przy przenoszeniu momentu obrotowego mogły być zasadniczo
równomiernie rozdzielone na obwodzie trzpienia chwytowego narzędzia, powierzchnie współpracujące są ukształtowane symetrycznie. Przenoszenie momentu obrotowego odbywa się zatem
przez listwy zabierakowe, w połączeniu z rowkiem zabierakowymi i powierzchnie współpracujące, w połączeniu z powierzchniami zabierakowymi.
Przedmiot wynalazku jest bliżej wyjaśniony w przykładzie wykonania na rysunku, na
którym fig. 1 przedstawia widok trzpienia chwytowego narzędzia, fig. 2 - trzpień chwytowy z
fig. 1, w przekroju wzdłuż linii II-II, fig. 3 - przekrój przez inny trzpień chwytowy fig. 4 - przekrój
przez inny trzpień chwytowy, fig. 5 - przekrój przez uchwyt narzędziowy wraz z trzpieniem
według fig. 1 i 2, fig. 6 - widok innego trzpienia chwytowego, a fig. 9 - przekrój wzdłuż linii
VII-VII na fig. 6 trzpienia chwytowego.
Figury 1 do 4 i 6 ,7 pokazują trzpień chwytowy A, B, C, D narzędzia. Trzpień chwytowy
A, B, C, D posiada dwa osiowe, zamknięte rowki ryglujące 1,11, 21, 31 i dwa osiowe obrotowe
rowki zabierakowe 2, 12, 22, 32, otwarte w kierunku wolnego końca trzpienia chwytowego A,
B, C, D. Jak pokazują zwłaszcza fig. 2, 3,4 i 7 boki 2a, 2b, 12a, 12b, 22a, 22b, 32a, 32b rowków
zabierakowych 2,12,22, 32 przebiegają zasadniczo promieniowo. Zwłaszcza fig. 1 przedstawia
stosunki długości pomiędzy długością L powierzchni zabierakowej 3 a długością V rowka
blokującego 1. Każdy obszar z powierzchni zabierakowej 3, który przekracza w kierunku
wzdłużnym, służy swoją całą powierzchnią do przewodzenia momentu obrotowego.
Jak pokazuje fig. 2 trzpień chwytowy A jest zaopatrzony w dwa symetrycznie ukształtowane powierzchnie zabierakowe 3, przebiegające wzajemnie równolegle. Te powierzchnie
zabierakowe 3 są ukształtowane płasko i rozciągają się w kierunku wzdłużnym trzpienia
chwytowego A.
Trzpień chwytowy B, przedstawiony na fig. 3 posiada dwie symetryczne, wypukle
ukształtowane powierzchnie zabierakowe 13. Te powierzchnie zabierakowe 13 rozciągają się w
kierunku wzdłużnym trzpienia chwytowego B. Rowki ryglujące 11 i powierzchnie zabierakowe 13
mają pokrywające się osie symetrii.
Trzpień chwytowy C, przedstawiony na fig. 4 posiada dwie symetrycznie wklęśle ukształtowane powierzchnie zabierakowe, które rozciągają się w kierunku wzdłużnym trzpienia chwytowego C. Rowki ryglujące 21 i powierzchnie zabierakowe 23 mają pokrywające się osie
symetrii.
Na figurze 5 jest przedstawiony przekrój przez uchwyt narzędziowy, w którym jest
osadzony trzpień chwytowy A, odpowiadający fig. 1 i 2, z rowkami ryglującymi 1, rowkami
zabierakowymi 2, powierzchniami zabierakowymi 3. Uchwyt narzędziowy posiada prowadnicę 7
tuleję uruchamiającą 8 oraz klatkę 9 przechwytującą tuleję uruchamiającą 8. Przez przestawienie
tulei uruchamiającej 8 albo osiowo lub w kierunku obwodowym nie przedstawione wybranie
jest umieszczane w rzucie promieniowym elementu ryglującego 5 tak, że element ryglujący 5,
osadzalny w promieniowo przebiegającym otworze przejściowym 10 może być wycofany z
rowka ryglującego 1 i dzięki temu zostaje uwolniony trzpień chwytowy A, tak że trzpień
chwytowy A narzędzia może być wysunięty z prowadnicy 7, a tym samym i narzędzie z uchwytu
narzędziowego.
6
172 785
Jak pokazuje fig. 5 prowadnica 7 posiada listwy zabierakowe 4, które są zaopatrzone w
zasadniczo promieniowo przebiegające boki 4a, 4b.
Trzpień chwytowy D, przedstawiony na fig. 6 posiada powierzchnię zabierakową 33, która
składa się z dwóch powierzchni częściowych 32a, 32b, umieszczonych wzajemnie w postaci
dachu. Długość powierzchni częściowych 33a, 33b, w kierunku wzdłużnym trzpienia chwytowego D przekracza rowek ryglujący 31 w obu kierunkach. Każda część powierzchni częściowych
33a, 33b, która przekracza rowek blokujący 31 służy swoją całą powierzchnią do przenoszenia
momentu obrotowego. Powierzchnie częściowe 33a, 33b powierzchni zabierakowej 33 rozciągają się na części długości trzpienia chwytowego D. Kąt W (fig. 7), powierzchni częściowych
33a, 33b umieszczonych wzajemnie w postaci dachu, wynosi od 120° do 150°. Powierzchnie
częściowe 33a, 33b są ukształtowane wzajemnie symetrycznie. Rowki ryglujące 31 i powierzchnie zabierakowe 33 pokrywają się osiami symetrii.
172 785
F ig . 3
F
i g .4
172 785
F
i g
. 5
F i g .7
F ig .6
172 785
F
g
i.2
Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.
Cena 2,00 zł
Документ
Категория
Без категории
Просмотров
2
Размер файла
662 Кб
Теги
pl172785b1
1/--страниц
Пожаловаться на содержимое документа