close

Вход

Забыли?

вход по аккаунту

?

PL179913B1

код для вставкиСкачать
RZECZPOSPOLITA
POLSKA
(12)OPIS PATENTOWY (19)PL
(21) Numer zgłoszenia: 308663
(11) 179913
(13) B1
(51) IntCl7:
H01H 33/91
Urząd Patentowy
Rzeczypospolitej Polskiej
( 5
4
)
(22) Data zgłoszenia:
18.05.1995
Wyłącznik samoczynny z automatycznie zmniejszonym sprężaniem
(30)
Pierwszeństwo:
19.05.1994, FR,9406128
(73)
(43)
Zgłoszenie ogłoszono:
27.11.1995 BUP 24/95
(72)
O udzieleniu patentu ogłoszono:
30.11.2000 WUP 11/00
(74)
(45)
Uprawniony z patentu:
GEC ALSTHOM T& D SA, Paryż, FR
Twórca wynalazku:
Denis Dufoumet, Bron, FR
Pełnomocnik:
Szalkiewicz Tadeusz, PATPOL
Spółka z o.o.
PL
179913
B1
(57)
1. W yłącznik samoczynny z automatycznie zmniejszonym sprężaniem, typu nadmuchiwanego, zawierający
osłonę izolow aną napełnioną gazem dielektrycznym pod ciśnieniem, dw a styki łukowe w spółpracujące ze sobą, co najmniej jeden będący częścią zespołu styku ruchomego
połączonego z członem manewrowym i przystosowany do
osiowego przemieszczania się w osłonie od pozycji zamkniętej do pozycji otwartej, zespół styku ruchomego
składa się z pierwszej rury mającej na swoim końcu styk
łukowy ruchom y i z drugiej rury współosiowej do pierwszej, aby określić, z obu stron, ścianę pierścieniow ą
łączącą obie rury, komorę rozprężną z wnętrzem zamkniętym dyszą doprow adzania pow ietrza i komorę sprężania
połączoną z kom orą rozprężną, zam ykaną tłokiem, są przewidziane pierwsze zespoły do sprężania gazu w komorze
sprężania na pierwszym odcinku przem ieszczania się zespołu styku ruchom ego od pozycji zamkniętej do pozycji
otwartej i drugie zespoły do rozprężania gazu w komorze
sprężania na drugim odcinku tego przemieszczania, znamienny tym , że pierwsze zespoły zaw ierają tłok (11) stały,
współpracujący z pierw szą rurą (7) na pewnej drodze x, a
drugie zespoły zaw ierają elem ent odprowadzania gazu z komory sprężania (18) działając raz na końcu drogi x.
FIG.1
Wyłącznik samoczynny
z automatycznie zmniejszonym sprężaniem
Zastrzeżenia
patentowe
1. Wyłącznik samoczynny z automatycznie zmniejszonym sprężaniem, typu nadmuchiwanego, zawierający osłonę izolowaną napełnioną gazem dielektrycznym pod ciśnieniem,
dwa styki łukowe współpracujące ze sobą, co najmniej jeden będący częścią zespołu styku
ruchomego połączonego z członem manewrowym i przystosowany do osiowego przemieszczania się w osłonie od pozycji zamkniętej do pozycji otwartej, zespół styku ruchomego składa
się z pierwszej rury mającej na swoim końcu styk łukowy ruchomy i z drugiej rury
współosiowej do pierwszej, aby określić, z obu stron, ścianę pierścieniową łączącą obie rury,
komorę rozprężną z wnętrzem zamkniętym dyszą doprowadzania powietrza i komorę sprężania połączoną z komorą rozprężną, zamykaną tłokiem, są przewidziane pierwsze zespoły do
sprężania gazu w komorze sprężania na pierwszym odcinku przemieszczania się zespołu styku ruchomego od pozycji zamkniętej do pozycji otwartej i drugie zespoły do rozprężania gazu
w komorze sprężania na drugim odcinku tego przemieszczania, znamienny tym, że pierwsze
zespoły zawierają tłok (11) stały, współpracujący z pierwszą rurą (7) na pewnej drodze x, a
drugie zespoły zawierają element odprowadzania gazu z komory sprężania (18) działając raz
na końcu drogi x.
2. Wyłącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że droga x jest równa drodze styku
łukowego ruchomego (7A) do styku stałego (3A) przed ich rozłączeniem.
3. Wyłącznik według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że pierwsza rura (7) jest zamykana czołowo ścianą (5), umieszczoną w pewnej odległości d, od ściany pierścieniowej (9) na
boku rury (7) naprzeciw styków łukowych.
4. Wyłącznik według zastrz. 3, znamienny tym, że drugie zespoły zawierają co najmniej jedną szczelinę wykonaną w pierwszej rurze (7), umieszczonej z boku ściany pierścieniowej (9) naprzeciw styków łukowych, o długości większej niż grubość tłoka (11), a której
brzeg bardziej oddalony od ściany pierścieniowej (9) jest w odległości d od tej ściany (9), odległość d jest mniejsza lub równa odległości d1 a powierzchnia naprzeciw styku łukowego (7A)
tłoka (11) jest w odległości równej d + x od ściany pierścieniowej (9), w pozycji zamkniętej.
5. Wyłącznik według zastrz. 4, znamienny tym, że brzeg szczeliny (4) bliższy ściany
pierścieniowej (9) jest w odległości d2 od tłoka (11) większej lub równej całkowitej drodze
styku łukowego ruchomego (7A), podczas gdy wyłącznik jest w pozycji zamkniętej.
6. Wyłącznik według zastrz. 4 albo 5, znamienny tym, że szczelina (4) graniczy ze
ścianą (5), odległość d jest równa odległości d1.
7. Wyłącznik według zastrz. 3, znamienny tym, że pierścieniowy suwakowy zderzak (13)
jest umieszczony wewnątrz komory sprężania (18), zderzak (13) stanowi opór przeciw ścianie
pierścieniowej (9) po drodze x dzięki sprężynie amortyzującej (12) umieszczonej między tym
zderzakiem (13) a tłokiem (11).
8. Wyłącznik według zastrz. 4 albo 5, albo 6, znamienny tym, że szczelina (4) składa
się z zespołu otworów wykonanych w pierwszej rurze (7).
9. Wyłącznik według zastrz. 1albo 2, znamienny tym, że gaz z komory sprężania (18)
jest odprowadzany do wnętrza osłony (1) raz przy końcu drogi x.
10. Wyłącznik według zastrz. 4 albo 5, znamienny tym, że tłok (11) jest utrzymywany
przez rurę stałą (21) współosiową do pierwszej i drugiej rury (7, 8) i przebitą co najmniej
jednym otworem (22) odprowadzania gazu, usytuowanym przy jej końcu naprzeciw styków
(3A, 7A).
*
*
*
179 913
3
Przedmiotem wynalazku jest wyłącznik samoczynny z dodatkowym automatycznym
sprężaniem, zwłaszcza przy wysokim napięciu.
Ściślej, chodzi o wyłącznik samoczynny typu nadmuchiwanego, zawierający osłonę
napełnioną gazem dielektrycznym pod ciśnieniem, dwa styki łukowe współpracujące ze sobą
co najmniej jeden będący częścią zespołu styku ruchomego połączonego z członem manewrowym i przystosowany do osiowego przemieszczania się w osłonie od pozycji zamkniętej do
pozycji otwartej, zespół styku ruchomego składa się z pierwszej rury mającej na swoim końcu
styk łukowy ruchomy i z drugiej rury współosiowej do pierwszej, aby określić z obu stron,
ścianę pierścieniową łączącą obie rury, komorę rozprężną z wnętrzem zamkniętym dyszą doprowadzenia powietrza i komorę sprężania połączoną z komorą rozprężną zamkniętą tłokiem,
są przewidziane zespoły do sprężania gazu w komorze sprężania na pierwszym odcinku przemieszczania się zespołu styku ruchomego od pozycji zamkniętej do pozycji otwartej i drugie
zespoły do rozprężania gazu w komorze sprężania na drugim odcinku tego przemieszczania.
Taki wyłącznik jest opisany w zgłoszeniu patentowym EP-0 591 039.
Według tego zgłoszenia, tłok jest półruchomy oraz jest przewidziany zespół do unieruchamiania tłoka na pierwszym odcinku przemieszczania się zespołu styku ruchomego od pozycji zamkniętej do pozycji otwartej oraz zespół do osiowego przemieszczania się tłoka z
zespołem styku ruchomego na drugim odcinku tego przemieszczania. Zespół do osiowego
przemieszczania się tłoka składa się z członu napędowego połączonego na stałe z zespołem
styku ruchomego, który napędza element oporu sprzęgnięty z tłokiem na drugim odcinku
przemieszczania się zespołu styku ruchomego, element oporu jest umieszczony na trasie
członu napędowego. Tłok jest połączony z trzecią rurą zaopatrzoną w szczelinę w której, posuwa się palec połączony trwale z pierwszą rurą i który rozciąga się promieniowo w kierunku
drugiej rury. Zespół do unieruchamiania tłoka składa się ze sprężyny umieszczonej między
członem napędowym a tłokiem i z członu wstrzymującego trwałego współpracującego z
tłokiem.
W przypadku słabych prądów przerywanych, gaszenie łuku ma miejsce między stykami
łuku podczas operacji otwierania w wyniku sprężania gazu w komorze sprężania. W tym
przypadku gaszenie łuku następuje przez strumień gazu pochodzący z komory sprężania,
przed końcem przemieszczania się styku ruchomego, dlatego też nie jest konieczne sprężanie
gazu w komorze sprężania podczas całego okresu przemieszczania się zespołu styku ruchomego. Począwszy od chwili gdy tłok przemieszcza się wraz z zespołem styku ruchomego,
ilość energii niezbędna do manewrowania zespołem jest bardzo mała ponieważ gaz nie jest
sprężony.
Tymczasem w znanym urządzeniu, sprężyna złączona z półruchomym tłokiem wywiera
stałą siłę na drążek sterujący, co powoduje zwiększenie energii niezbędnej do manewrowania.
Celem wynalazku jest wykonanie wyłącznika samoczynnego o małym zużyciu energii
do manewrowania, a więc mało kosztownego, którego zasilanie słabymi prądami dokonuje się
przez samosprężanie, a silnymi prądami przez rozszerzanie termiczne.
W tym celu, zgodnie z wynalazkiem, pierwsze zespoły zawierające tłok współpracujący
z pierwszą rurą na pewnej drodze x i drugie zespoły zawierające element odprowadzania gazu
z komory sprężania odbywają jeden kurs na drodze x.
Korzystnie, droga x jest równa drodze styku łukowego ruchomego będącego w styku ze
stykiem łukowym stałym przed ich rozdzieleniem.
Według korzystnego sposobu wykonania, pierwsza rura jest czołowo zamknięta ścianą
umieszczoną w pewnej odległości d 1 od brzegu ściany pierścieniowej naprzeciw styków łukowych.
Drugie zespoły zawierające co najmniej jedną szczelinę wytworzoną w pierwszej rurze
umieszczonej z boku ściany pierścieniowej naprzeciw styków łukowych, o długości większej
niż grubość tłoka, a której brzeg bardziej oddalony od ściany pierścieniowej jest w odległości d
od tej ściany pierścieniowej. Odległość d jest mniejsza lub równa odległości d 1 a powierzchnia
4
179 913
czołowa naprzeciw styku łukowego ruchomego tłoka jest w odległości równej d + x od ściany
pierścieniowej w pozycji zamkniętej.
Natomiast brzeg szczeliny bliższy ściany pierścieniowej jest w odległości d2 od tłoka
większej lub równej całkowitej drodze styku łukowego ruchomego, podczas gdy wyłącznik
jest w pozycji zamkniętej.
W tym przypadku, korzystnie, szczelina graniczy ze ścianą, odległość d jest równa odległości d1.
Ewentualnie, wewnątrz komory sprężania suwa się pierścieniowy zderzak który stanowi
opór przeciw ścianie pierścieniowej po drodze x dzięki sprężynie amortyzującej umieszczonej
między tym zderzakiem a tłokiem.
Ewentualnie, szczelina może składać się z zespołu otworów wykonanych w pierwszej
rurze.
Gaz w komorze sprężania jest wydalany do wnętrza osłony, jednocześnie droga x kończy się. W tym celu, korzystnie, tłok wraz z rurą stałą, współosiową do pierwszej i drugiej
rury, przebitą co najmniej jednym otworem odprowadzania gazu usytuowanym w pobliżu
jego końca naprzeciw styków, jest utrzymywany przez tą rurę stałą.
Wynalazek jest pokazany w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przekrój podłużny wyłącznika samoczynnego według wynalazku w pozycji zamkniętej, fig. 2 i 3 - przekrój podłużny wyłącznika według wynalazku w pozycjach pośrednich
między pozycją zamkniętą a pozycją otwartą fig. 4 - przekrój podłużny wyłącznika w pozycji
otwartej, fig. 5-7 przedstawiają przekrój podłużny wyłącznika według wynalazku w pozycji
zamkniętej, pośredniej i otwartej, według odmiany sposobu wykonania.
Wyłącznik samoczynny przedstawiony na figurach zawiera konwencjonalnie osłonę
izolującą 1 napełnioną gazem dielektrycznym pod ciśnieniem, dwa styki łukowe 3A, 7A
współpracujące ze sobą co najmniej jeden będący częścią zespołu styku ruchomego złączonego z członem manewrowym 6 i przystosowany do osiowego przemieszczania się w osłonie
1 od pozycji zamkniętej do pozycji otwartej, zespół styku ruchomego składa się z pierwszej
rury 7 mającej na swoim końcu styk łukowy ruchomy 7A i z drugiej rury 8 współosiowej do
rury 7, określając z obu stron ścianę pierścieniową 9 łączącą obie rury, komorę rozprężną 17
zamkniętą dyszą nadmuchową 10, komorę sprężania 18, połączoną poprzez zawór jednokierunkowy 2 z komorą rozprężną zamykaną tłokiem 11. Wyłącznik może również posiadać
styk stały 14, współpracujący z zakończeniem 8A drugiej rury 8 tworząc styk stały ruchomy.
Tak jak w stanie techniki, są przewidziane pierwsze zespoły do sprężania gazu w komorze sprężania 18 na pierwszym odcinku przemieszczania się zespołu styku ruchomego od pozycji zamkniętej do pozycji otwartej i drugie zespoły do rozprężania gazu w komorze 18 na
drugim odcinku tego przemieszczania się zespołu styku ruchomego.
Pierwsze zespoły zawierają tłok 11 współpracujący z pierwszą rurą 7 na pewnej drodze x
przemieszczania się zespołu ruchomego i drugie zespoły zawierające element odprowadzania
gazu z komory 18 działający na koniec drogi x.
Droga x jest równa drodze styku łukowego 7A do styku łukowego stałego 3A przed ich
rozłączeniem. Pierwsza rura 7 jest zamykana czołowo ścianą 5 umieszczoną w pewnej odległości d 1 na boku ściany pierścieniowej 9, naprzeciw styków łukowych.
Drugie zespoły zawierają co najmniej jedną szczelinę wykonaną w pierwszej rurze 7
umieszczonej z boku ściany pierścieniowej 9 naprzeciw styków łukowych, o długości większej od grubości tłoka 11, a której jeden z brzegów bardziej oddalony od ściany pierścieniowej 9 jest w odległości d od ściany 9, odległość d jest równa odległości d1 ale może także być
mniejsza, powierzchnia czołowa naprzeciw styku ruchomego 7A tłoka 11 jest w odległości od
ściany pierścieniowej 9 równej d + x w pozycji zamkniętej. Natomiast brzeg szczeliny 4 bliższy ściany pierścieniowej 9 jest w odległości d2 od tłoka 11 większej lub równej całej drodze
styku łukowego ruchomego 7A, podczas gdy wyłącznik jest w pozycji zamkniętej.
179 913
5
Szczelina 4 może składać się z zespołu otworów wykonanych w rurze 7. Otwory mogą
być uszeregowane wzdłuż tworzącej rury 7 i/lub rozmieszczone różnie. W tym przypadku,
brzegi określone powyżej są brzegami ekstremalnymi zespołu otworów.
Tłok 11 jest utrzymany przez rurę 21 na przykład złączoną z płytą 20 poboru prądu,
współosiową do pierwszej i drugiej rury 7, 8 i przebitą jednym co najmniej otworem 22 odprowadzania gazu, usytuowanym w pobliżu zakończenia rury naprzeciw styków 3A, 7A.
W chwili otwierania, zespół styku ruchomego napędzany przez człon manewrowy 6
przemieszcza się na prawo (według przedstawienia na fig. 1), a tłok 11 i rura 7 przemieszcza
się po drodze x jak to jest widoczne na fig. 2. Gaz jest wówczas sprężany w komorze sprężania 18 i popycha zawór 2 do pozycji otwartej. Gaz jest również sprężany w komorze rozprężnej 17. Biorąc pod uwagę szczelinę 4, jest on również sprężany we wnętrzu 19 pierwszej rury 7.
To wnętrze 19 jest wtedy zamknięte ścianą 5 i stykiem stałym 3A współpracującym ze stykiem ruchomym 7A.
Gdy zespół styku ruchomego pokonuje drogę x, dochodzi do pozycji przedstawionej na
fig. 3. Tłok 11 nasuwa się wtedy na szczelinę 4 i styki 3A i 7A są rozdzielone. Między tymi
stykami powstaje więc łuk. Sprężanie skuteczne jest wtedy zakończone. Komora sprężania 18
i wnętrze 19 pierwszej rury 7 są otwarte, a sprężony gaz może uchodzić do tylnej części tłoka 11 i
wydobywać się przez otwór lub otwory 22 do wnętrza osłony 1. Zawór 2 zamyka się. Komora
rozprężna jest również otwarta, a sprężony łuk w tej komorze powoduje powstanie łuku między stykami 3A i 7A. Nadmiar ciśnienia wytworzonego podczas drogi x jest więc wystarczający aby zapewnić wyłączanie słabych prądów odpowiednio 15 i 20% zgodności
wyłączania. Co więcej, w przypadku silnych prądów, biorąc pod uwagę ogrzewanie spowodowane łukiem, ciśnienie w komorze 17 podwyższa się przez rozszerzanie termiczne.
Optymalne wymiarowanie komory rozprężnej 17 pozwala uzyskać wyłączanie silnych
prądów jedynie przez rozszerzanie termiczne. Odnotowano, że to rozszerzanie nie działa na
drążek manewrowy 6.
Przesunięcie się zespołu styku ruchomego od osiągnięcia pozycji otwartej okazanej na
fig. 4 a nadmuchiwanie łuku między stykami 3A i 7A przedłuża się, podczas gdy gaz w dalszym ciągu jest odprowadzany do tylnej części tłoka 11. Odległość d2 jest wyższa lub równa
całkowitej drodze styku łukowego ruchomego na koniec pozycji otwartej, komora sprężania 18
zawsze jest połączona z wnętrzem 19 i gaz z tej komory może być zawsze odprowadzany.
Według odmiany wykonania przedstawionej na fig. 5-7 zderzak pierścieniowy suwakowy 13, umieszczony wewnątrz komory sprężania 18, dąży do oparcia o ścianę pierścieniową 9 po drodze x dzięki sprężynie amortyzującej 12, umieszczonej między tym
zderzakiem 13 a tłokiem 11 przymocowanej dwoma końcami do tych dwóch części.
Działanie wyłącznika jest identyczne jak poprzednio z różnicą pokazaną na fig. 6, podczas przebywania drogi x, zderzak 13 dąży do oparcia o ścianę pierścieniową 9 i wytrzymuje
skutek przemieszczania, sprężyna 12 pełni rolę amortyzatora będąc naprężana aż do końca ruchu, jak przedstawiono na fig. 7. Stwierdzono, że energia tej sprężyny 12 przyczynia się do
zamykania wyłącznika samoczynnego.
FIG.7
FIG.6
179 913
179 913
FIG.3
FIG.4
FIG. 5
FIG.2
FIG.1
179 913
Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz.
Cena 2,00 zł.
Документ
Категория
Без категории
Просмотров
2
Размер файла
552 Кб
Теги
pl179913b1
1/--страниц
Пожаловаться на содержимое документа