close

Вход

Забыли?

вход по аккаунту

?

PL189677B1

код для вставкиСкачать
RZECZPOSPOLITA
POLSKA
(12) OPIS PATENTOWY (19)PL (11)189677
(2 1) Numer zgłoszenia:
335341
(13)B1
(51) IntCl7
Urząd Patentowy
Rzeczypospolitej Polskiej
(54)
(43)
(22) Data zgłoszenia:
07.09.1999
Sposób odwzorowania i przeniesienia zawartości dokumentu
Zgłoszenie ogłoszono:
(73)
12.03.2001 BUP 05/01
(45)
O udzieleniu patentu ogłoszono:
30.09.2005 WUP 09/05
PL
189677
B1
(57)
G06K 19/00
D21H 21/40
G06F 153/00
Uprawniony z patentu:
Gorol Stanisław, Mikołów, PL
(72)
Twórcy wynalazku:
Stanisław Gorol, Mikołów, PL
1. Sposób odwzorowania i przeniesienia zawartości dokumentu polegający na tym,
że przygotowaną do druku w komputerze lub w maszynie drukującej informację, poddaje
się przed lub w trakcie procesu drukowania następującej sekwencji dodatkowych technologicznych procesów obróbki, znamienny tym, że koduje się treść dokumentu w pamięci
komputera lub maszyny drukującej, następnie wytwarza się i formatuje dodatkowe warstwy informacyjne, stosownie do rodzaju informacji zawartej w dokumencie i jego przeznaczenia oraz dołącza się znormalizowane informacyjne pakiety pomocnicze dla usprawnienia procesu dalszego przetwarzania danych, po czym tak spreparowany materiał szyfruje się z zastosowaniem stosownego przeznaczeniu systemu kluczowania i następuje bezstratna kompresja danych oraz przeniesienie tak przygotowanego dodatku cyfrowego do
pamięci nie ulotnej lub mikroukładowego komputera, trwale zespolonych z nośnikiem, na
który jest drukowana informacja pierwotna - nie przetworzona, dla celów automatyzacji
procesów odczytu i obróbki zawartych w dokumencie danych.
2
189 677
Sposób odwzorowania i przeniesienia zawartości dokumentu
Zastrzeżenia patentowe
1. Sposób odwzorowania i przeniesienia zawartości dokumentu polegający na tym, ze
przygotowaną do druku w komputerze lub w maszynie drukującej informację, poddaje się
przed lub w trakcie procesu drukowania następującej sekwencji dodatkowych technologicznych procesów obróbki, znamienny tym, że koduje się treść dokumentu w pamięci komputera lub maszyny drukującej, następnie wytwarza się i formatuje dodatkowe warstwy informacyjne, stosownie do rodzaju informacji zawartej w dokumencie i jego przeznaczenia oraz dołącza się znormalizowane informacyjne pakiety pomocnicze dla usprawnienia procesu dalszego przetwarzania danych, po czym tak spreparowany materiał szyfruje się z zastosowaniem
stosownego przeznaczeniu systemu kluczowania i następuje bezstratna kompresja danych
oraz przeniesienie tak przygotowanego dodatku cyfrowego do pamięci nie ulotnej lub mikroukładowego komputera, trwale zespolonych z nośnikiem, na który jest drukowana informacja
pierwotna - nie przetworzona, dla celów automatyzacji procesów odczytu i obróbki zawartych
w dokumencie danych.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że umieszcza się w pamięci nie ulotnej informacje nie wizualizowane w postaci tradycyjnego druku, lokowane w kolejnych warstwach
cyfrowego dodatku.
3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przenosi się treści dodatku cyfrowego
do nie ulotnej pamięci lub mikroukładowego komputera (mikrochipu), nie związanych trwale
z nośnikiem, na który nanoszony jest tradycyjny wydruk, przy czym w oddzielnym, kolejnym
procesie technologicznym następuje trwałe zespolenie dokumentu drukowanego i nośnika
pamięci nie ulotnej.
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wykorzystuje się pamięć nie ulotną do
przechowywania przetworzonej informacji z rękopisów i formularzy wypełnianych odręcznym pismem, przy czym nośnik pamięci nie ulotnej trwale jest zespolony z oryginałem rękopisu, formularza, lub z jego kopią.
5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że pamięć nie ulotną umieszcza się
w miejscu łatwo dostępnym dla urządzenia odczytującego dodatek cyfrowy, umożliwiającym
jednoczesną komunikację urządzenia odczytującego z większą ilością dokumentów, korzystnie na obrzeżu strony.
* * *
Przedmiotem wynalazku jest sposób odwzorowania i przeniesienia zawartości dokumentu polegający na umieszczeniu cyfrowego, kodowanego dodatku do tradycyjnego dokumentu drukowanego lub rękopisu celem usprawnienia i automatyzacji procesu wtórnego przetwarzania informacji w nim zawartych. Mechanizm tworzący taki dodatek może być wbudowany w maszynę drukującą lub komputerowy edytor tekstu, może być również oddzielony od
urządzenia tworzącego dokument oryginalny, np. w zastosowaniu do elektronicznego stemplowania rękopisów lub obcych dokumentów drukowanych.
Dokument obcy to materiał drukowany lub rękopis, który powstał w procesie w którym
nie uczestniczyła maszyna zdolna generować elektroniczne dodatki cyfrowe, lub generująca
dodatki cyfrowe z kodami innej kategorii lub generacji. Dokument macierzysty to materiał
drukowany lub rękopis, nie zawierający wmontowanej pamięci nie ulotnej.
Pomysły kodowania informacji na dokumentach drukowanych stosuje się w praktyce
przemysłowej od dawna, w znanych jednak rozwiązaniach obejmuje on tyko wybrany, istotny
dla danego zastosowania, fragment informacji zawartej w dokumencie (np. kod kreskowy na
dokumencie przekazu bankowego). Znane rozwiązania są prostymi wzajemnie jednoznacznymi odwzorowaniami fragmentu treści drukowanej w jedno lub wielowymiarowy kod
189 677
3
(np. kreskowy). Rozwój technik komputerowych, mikroelektroniki oraz osiągnięcia kryptografii pozwalają obecnie na zastosowanie rozbudowanej struktury dodatku cyfrowego, którego
zawartość może istotnie wykraczać poza zawartość dokumentu macierzystego.
Sposób według wynalazku polega na tym, że przygotowaną w komputerze lub w maszynie drukującej informację przeznaczoną do wydruku, poddaje się przed lub w trakcie
procesu drukowania następującej sekwencji dodatkowych technologicznych procesów obróbki. Koduje się treść dokumentu w pamięci komputera lub maszyny drukującej, następnie wytwarza się i formatuje dodatkowe warstwy informacyjne, stosownie do rodzaju informacji
zawartej w dokumencie i jego przeznaczenia oraz dołącza się znormalizowane informacyjne
pakiety pomocnicze dla usprawnienia procesu dalszego przetwarzania danych, po czym całość
szyfruje się z zastosowaniem stosownego przeznaczeniu systemu kluczowania i następuje
bezstratna kompresja danych oraz przeniesienie tak przygotowanego dodatku cyfrowego do
pamięci nie ulotnej lub mikroukładowego komputera, trwale zespolonych z nośnikiem, na
który jest drukowana informacja pierwotna - nie przetworzona, dla celów automatyzacji procesów odczytu i wtórnej elektronicznej obróbki zawartych w dokumencie danych.
Istnieje możliwość umieszczania w pamięci nie ulotnej informacji dodatkowych, nie
obecnych w treści wizualizowanej tradycyjnym drukiem, a umieszczanych w kolejnych warstwach cyfrowego dodatku oraz pominięcia lub zmiany kolejności któregoś ze składników
procesu tworzenia dodatku cyfrowego a także przenoszenia treści dodatku cyfrowego do nie
ulotnej pamięci lub mikroukładowego komputera (mikrochipu), nie związanych trwale
z nośnikiem, na który nanoszony jest tradycyjny wydruk, z zastrzeżeniem, że w oddzielnym,
kolejnym procesie technologicznym następuje trwałe zespolenie dokumentu drukowanego
i nośnika pamięci nie ulotnej. Ponadto wykorzystuje się pamięć nie ulotną do przechowywania przetworzonej informacji z rękopisów i formularzy wypełnianych odręcznym pismem,
przy czym nośnik pamięci nie ulotnej trwale jest zespolony z oryginałem rękopisu, formularza, lub z jego kopią. Pamięć nie ulotną umieszcza się w miejscu łatwo dostępnym dla urządzenia odczytującego dodatek cyfrowy, umożliwiającym jednoczesną komunikację urządzenia
odczytującego z większą ilością dokumentów tego samego rodzaju, korzystnie na obrzeżu
strony.
Sposób według wynalazku polega na tym, że do dokumentu w sposób automatyczny
trwale dołącza się jego cyfrową reprezentację według standardów i metod adekwatnych rodzajowi dokumentu i jego przeznaczania, umieszczoną na stosownym nośniku pamięci nie ulotnej. Postać fizyczna tego dodatku odpowiada wymaganiom odpowiadającym rodzajowi zastosowanego nośnika pamięci nie ulotnej. Nie koniecznie jest to nadruk jakiegoś kodu, lecz może to być dowolny nośnik informacji cyfrowej fizycznie zespolony z nośnikiem druku
(np. hologram lub zintegrowany z dokumentem drukowanym mikroukład elektroniczny).
W sposobie według wynalazku dla niektórych zastosowań możliwa jest rezygnacja
z niektórych wybranych etapów technologicznej obróbki wstępnej przed zapisaniem dodatku
na nośniku pamięci nie ulotnej lub zmienia się kolejność tych etapów.
Ponadto dla niektórych zastosowań pamięć nie ulotna może nie zawsze być jednorazowo całkowicie zapełniana w jednym procesie transmisji danych, lecz proces wypełniania kolejnych warstw może być rozłożony w czasie, a kolejne dopisywane porcje informacji są odwzorowaniem jakiegoś procesu i nie koniecznie wizualizowane w postaci druku.
Dla niektórych, specyficznych zastosowań pamięć nie ulotna, zawierająca dodatek cyfrowy, może jednocześnie występować w więcej niż jeden, nie koniecznie identycznych, komplementarnych egzemplarzach, o różnych postaciach fizycznych nośnika tej pamięci, przy
czym kolejne egzemplarze pamięci mogą być trwale zespalane z różnymi materiałami,
np. papierem, folią metalem, tworzywem sztucznym, drewnem, płynem, gazem.
Zaletą wynalazku jest koniunkcja następujących właściwości: ekwiwalentność informacji zawartej w dodatku cyfrowym, która oznacza to, że treść reprezentowana cyfrowo jest wystarczająca do wiernego, według zadanej miary, odtworzenia dokumentu macierzystego oraz
kompaktowość informacji zawartej w dodatku cyfrowym, oznacza, że oprócz podstawowego
pakietu zawierającego merytoryczną treść, dodatek zawiera dodatkowe znormalizowane pakiety pomocnicze, służące automatyzacji procesu przetwarzania, procesu transmisji oraz procesu archiwizacji i odtwarzania danych a także dla celów kodowania i systemowej ochrony
4
189 677
informacji. Uniwersalność sposobu oznacza, że cyfrowa postać danych jest niezalezna od struktury wytwarzającego dokument lub przetwarzającego informację systemu informatycznego, jest
odporna na zmiany technologii narzędzi i przeobrażenia systemów informatycznych.
Natomiast integralność oznacza, że dodatek cyfrowy powstaje w procesie tworzenia dokumentu macierzystego lub w procesie jego opracowania (dla dokumentów archiwalnych,
obcych lub rękopisów) lub też w procesie wtórnego przetwarzania danych z dokumentu
i istnieje ścisła korelacja zawartości dodatku i postaci drukowanej. Dodatek cyfrowy jest trwale fizycznie zespolony ze swoim drukowanym odpowiednikiem, lub w przypadku dokumentów szczególnej wagi i rodzaju, z innym fizycznym ekwiwalentem oryginału.
Sposób według wynalazku charakteryzuje wielowarstwowość. Oznacza to, ze dodatek
cyfrowy składa się z jednego pakietu informacyjnego lub z biblioteki różnego rodzaju dodatków cyfrowych (warstw), wyprodukowanych w jednym lub więcej procesie montowania dodatku, w różnych odległych momentach czasowych, służących różnym, często komplementarnym celom. Oznacza to, że dodatek cyfrowy nie musi być informacją skończoną, tzn. można
w terminie odległym od powstania pierwszej warstwy, w miarę technicznych możliwości i potrzeb, dopisywać kolejne porcje informacji.
Wynalazek bliżej objaśniają następujące przykłady zastosowania:
P r z y k ł a d I.
Codziennie wystawia się i księguje różnego rodzaju dokumenty księgowe, np. faktury,
posługując się przy tym odmiennymi i nie kompatybilnymi systemami informatycznymi. Maszyny produkują dokumenty drukowane, ale w dalszej kolejności należy ręcznie przepisać je
do innego systemu komputerowego, celem dalszego przetwarzania (dotyczy to np. kupującego, który musi w swoim komputerze zaksięgować dokument zakupu). Zastosowanie cyfrowego dodatku, zawierającego oprócz formalnie niezbędnych elementów faktury, elementy uwierzytelniające dokument, elementy weryfikacji fiskalnej i technicznej, stanowi metodę automatyzacji przenoszenia informacji pomiędzy różnymi systemami informatycznymi, a ponadto
dobry sposób archiwizacji, odtwarzania i weryfikacji dokumentów. Dla dokumentów o charakterze poufnym dodatek cyfrowy może być metodą kontroli dostępu do danych lub
sposobem weryfikacji interpretacji treści dokumentu.
P r z y k ł a d II.
Ludzie z upośledzeniem wzroku mogą czytać dokumenty wyposażone w dodatki cyfrowe, np. książki, czasopisma za pomocą niedrogich, powszechnie dostępnych i nieskomplikowanych czytników elektronicznych. Stosowane obecnie narzędzia oparte są o automatyczną
identyfikację kroju czcionki i znaku (tzw. technika OCR) wymaga zastosowania skomplikowanych i często zawodnych metod oraz drogich i gabarytowo dużych urządzeń komputerowych. Istotą wynalazku jest odwzorowanie treści dokumentu w dodatek cyfrowy na etapie
drukowania dokumentu (czyli w momencie jego powstawania a nie odczytu, jak w przypadku
metod OCR) i umieszczenia go w pamięci nie ulotnej trwale zespolonej z nośnikiem, na który
nanoszony jest druk. Można w ten sposób ominąć skomplikowaną a przez to i drogą technologię zamiany znaków graficznych w przestrzeń cyfrową w procesie elektronicznego czytania
dokumentu drukowanego. Wbudowanie narzędzi do tworzenia dodatków cyfrowych
w maszyny drukujące lub edytory tekstu umożliwia nie tylko powielenie treści strony, ale pozwala wzbogacić tę informację dodatkowo o kody interpretacyjne i intonacyjne, właściwe dla
danego języka i zawartej w dokumencie treści. Umożliwia to maszynie czytającej wybór
np. rodzaju interpretacji głosowej, wybór języka. Może stanowić bazę do automatyzacji procesów tłumaczenia. Dla celów bibliotekarskich dodatki cyfrowe, umieszczane na stronach
książek i czasopism mogą zawierać niezbędne elementy dla potrzeb katalogowania opisu dokumentów.
Zastosowanie technologii dodatków cyfrowych dla dokumentów bibliograficznych
szczególnej wagi stanowi metodę kontroli dostępu do tych dokumentów, kontroli ich przemieszczania, stworzenie narzędzi automatyzacji przetwarzania informacji.
P r z y k ł a d III.
W praktyce biurowej funkcjonuje wiele dokumentów, zarówno tradycyjnych (materiał
drukowany, formularz wypełniany ręcznie, komputerowo lub maszynowo), jak i tych z dodatkami elektronicznymi.
189 677
5
W stosunku do niektórych istnieje konieczność prowadzenia dodatkowego przetwarzania: uzupełniania danych, zatwierdzania, weryfikacji. Dodawania innych dokumentów
(np. opinii, decyzji, materiałów uzupełniających). Zastosowanie maszyny generującej oryginalny i unikalny kod, nie dostępny w urządzeniach powszechnego dostępu lub zastrzeżony dla
wyznaczonego celu, zapisywany lub dopisywany do dodatku cyfrowego, pozwala na budowanie systemów bezpiecznego przetwarzania i obiegu danych. Takie operacje mogą dotyczyć
zarówno materiału drukowanego, jak i rękopisów oraz wszelkiego typu formularzy. W sytuacjach, gdy nie można wyeliminować z praktyki rękopisów, metoda ta jest dobrym sposobem
automatyzacji przetwarzania takich dokumentów.
A zatem zastosowanie dodatków cyfrowych jest dobrym sposobem archiwizacji danych
i odtwarzania uszkodzonej informacji w przypadku awarii systemu komputerowego. Uniwersalność, prostota i zunifikowana postać danych zawartych w dodatku cyfrowym pozwalają
budować tanie i szybkie systemy zabezpieczeń danych. Dla przykładu, awaria bazy danych
księgowych może oznaczać konieczność wczytania pakietu archiwalnego z poprzedniego
okresu archiwizacji i odczytanie elektronicznym czytnikiem dodatków cyfrowych dokumentów utraconych w awarii bez konieczności ręcznej ingerencji operatora.
P r z y k ł a d IV.
Codziennie kasjerzy realizują rodzaju transakcje płatności przyjmując lub wydając należności. Wbudowanie w banknot pamięci nie ulotnej (np. mikrochipu), zawierającej dodatek
cyfrowy, wmontowany w procesie produkcji banknotu, z wbudowanym systemem sekretnych
warstw, z unikalnym cyfrowym znakiem identyfikacyjnym pomaga usprawnić, zabezpieczyć
i zautomatyzować pracę kasjerów i wszelkiego rodzaju automatów do wydawania pieniędzy.
Pozwala na bezpośrednie związanie konkretnego banknotu, biorącego udział w transakcji
z klientem, miejscem i innymi okolicznościami transakcji. Możliwa jest również automatyzacja procesu przygotowania raportu kasowego poprzez zastosowanie nie skomplikowanych
maszyn czytających tylko wybrane i dostępne dla tych celów warstwy dodatku cyfrowego
wmontowane w banknotach. Łatwy staje się również do zrealizowania proces nadzoru przemieszczania się banknotów. Wyżej wymienione uwagi dotyczą również bilonu oraz innego
rodzaju przedmiotów wartościowych, w które uprzednio wmontowano dodatki cyfrowe
w pamięci nie ulotnej o postaci fizycznej adekwatnej przedmiotowi i jego przeznaczeniu. System sekretnych warstw dodatku cyfrowego może znaleźć zastosowanie w działaniach automatyzacji weryfikacji autentyczności oryginału, w zastosowaniach kryminalistycznych lub
w operacjach badań marketingowych.
6
189 677
Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.
Cena 2,00 zł.
Документ
Категория
Без категории
Просмотров
2
Размер файла
472 Кб
Теги
pl189677b1
1/--страниц
Пожаловаться на содержимое документа