close

Вход

Забыли?

вход по аккаунту

?

PL28097B1

код для вставкиСкачать
Warszawa, 25 kwietnia 1939 r,
^
^ PATe/v 6CHV 3/£2
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
OPIS PATENTOWY
Nr 28097.
v
KI. 21 g, 30/01.
George Henry Ennis
(Long Beach, Kalifornia, Stany Zjednoczone Ameryki)
i Robert Vanvalkenburg Funk
(Long Beach, Kalifornia, Stany Zjednoczone Ameryki).
Sposób określania zmian elektrycznego oporu pokładów geologicznych ziemi
i urządzenie do stosowania tego sposobu.
Zgłoszono 26 czerwca 1936 r.
Udzielono 25 lutego 1939 r.
Pierwszeństwo: 28 czerwca 1935 r. (Stany Zjednoczone Ameryki).
Sposób według niniejszego wynalazku pomiarowe, to zmiana położenia elektrod
polega na wykorzystaniu zmiany prądu w w otworze wiertniczym wywoła zmianę na-
obwodzie elektrycznym
do
określania tężenia prądu,
która będzie zależna od
właściwości i położenia pokładów geolo- właściwości pokładów otaczających elekgieznych, przez które ma być przeprowa- trody.
dzony szyb, np. szyb do wydobywania o- Według wynalazku
metalowe oszalo-
leju skalnego, wania otworu wiertniczego tworzą część
Według wynalazku w otworze wiertni- obwodu prądu,
czym oraz na powierzchni ziemi dokoła Urządzenie według wynalazku może
niego umieszczone zostają elektrody ogni- być również zaopatrzone w samoczynny
wa galwanicznego, którego elektrolitem przyrząd rejestrujący, podający dane
jest sama ziemia względnie znajdujące dotyczące własności i przesunięć rozmasię w niej płyny. Jeżeli do takiego ogniwa itych pokładów,
galwanicznego przyłączy się przyrządy Fig. 1 przedstawia urządzenie według
toytńaiazku; fig. 2 — schematycznie wskaź¬
stanowi wobec tego elektrodę ogniwa gal¬
nik samopiszący; fig. 3 — wykres zdjęty
sposobem według wynalazku; fig. 4 — od¬
wanicznego. Jest ona wyposażona w ra¬
miona 37, które opierając się o ścianę
mianę elektrody otworu wiertniczego,
otworu wiertniczego utrzymują płytki 30
na osi otworu wiertniczego'.
a
fig. 5 — 13 rozmaite odmiany urządzenia
według wynalazku.
Jak widać z fig. 1 otwór wiertniczy 11
ciągnie się do głębokości pokładu roponośnego 12. Podczas pogłębiania tego otworu
wpuszcza się do niego rurę okładzinową.
Rura ta posiada na swym dolnym końcu
okucie 15, które tkwi np. w warstwie łup¬
kowej 16, zamykając dostęp do wnętrza
rury okładzinowej okruchom skalnym lub
ziemi, również olejowi i wodzie z pokładów
wyższych.
Według fig. 1 do rur okładzinowych
jest przyłączony zewnętrzny obwód prą¬
du. Do górnego końca 19 rury 14 jest przy¬
łączony przewód 18 łączący rurę 14 z elek¬
trodą 20, zagłębioną w ziemi. W przewód
18 włączony jest przyrząd pomiarowy 21,
do którego jest przyłączony równolegle
obwód bocznikowy 22, mianowicie bateria
23 lub inne źródło prądu włączone w sze¬
reg ze zmiennym opornikiem 24.
Poza tym w pewnej odległości od otwo¬
Przyrząd pomiarowy 21, włączony w
obwód, którego część stanowi rura 14, po¬
siada postać samopisząoego wskaźnika 40
(fig. 2). Wskaźnik 40 posiada podziałkę
41 i wskazówkę 42. Wraz z tą wskazówką
porusza się ramię 42 z ołówkiem 44. Pod¬
czas wychylania się wskazówki 42 ołówek
przesuwa się po arkuszu papieru 48, na¬
ciągniętym na bęben 47. Bęben wraz z ar¬
kuszem papieru obraca się na osi 46, połą¬
czonej z elastycznym wałem 50, na którego
końcu osadzony jest na stałe krążek 51,
stykający się z przewodem 27 między
bębnem 28 i krążkiem 29.
Wskutek
tego
przewód 27 przesuwając się obraca krą¬
żek 51, wał 50 i bęben 47. Kąt obrotu
bębna i arkusza 48 jest więc proporcjo¬
nalny do głębokości opuszczenia elektrody
30 w otwór wiertniczy.
W urządzeniu przedstawionym na fig. 1
uziemiona elektroda 26 znajduje się w od¬
ległości około 40 m od otworu 11, a uzie¬
ru wiertniczego znajduje się uziemiona e-
miona elektroda 20 — w odległości około
lektroda 26, połączona przewodem 27 z
bębnem 28, na który nawinięta jest część
tego przewodu. Przewód ten biegnie po¬
przez krążek 29 w głąb otworu wiertnicze¬
go i jest zakończony elektrodą 30, przesu¬
40 m od elektrody 26, a więc w odległości
80 m od otworu 11. Pomiary i rysunki są
tym dokładniejsze, im mniej jest zakłóceń
wającą
W
zakłóceń elektrycznych, elektrody można
główny obwód prądu połączony z elektro¬
dą 26 yrłączony jest szeregowo przyrząd
umieszczać, znacznie dalej lub bliżej otwo¬
się
w otworze
wiertniczym.
pomiarowy 34, którym jest wskaźnik na¬
pięcia lub natężenia prądu. Pomiędzy elektrodą 26 a »3rządem pomiarowym 34
prądu przepływającego
elektrod 20 i 26.
do uziemionych
W celu uniknięcia tych
ru wiertniczego, niż to zostało założone.
Na przykład decydującą dla wyboru
punktów uziemienia elektrod 20, 26_ jest
obecność
metalowych rurociągów
na po¬
do głównego obwodu prądu przyłączony
wierzchni lub w pobliżu powierzchni ziemi,
jest obwód dodatkowy z baterią 32 i opor¬
nikiem zmiennym 33, włączonym szere¬
mianowicie gdy te metalowe rurociągi sty¬
gowo.
wymi otworu wiertniczego.
Wiadomo, że gdy w ziemi umieszczone
zostaną elektrody i utworzą się obwody
elektryczne, powstają w niej prądy. We-
W otworze wiertniczym wewnątrz rur
14 znajduje się elektrolit 36,
(słona
woda).
np. solanka
Przesuwna elektroda 30
kają się przewodząco z rurami okładzino¬
dług wynalazku lepsze wyniki daje urzą¬
laznych rur 14, np. z cynku,
dzenie tak zbudowane, aby prąd w nad¬
ziemnych przewodach płynął w kierunku
elektrodę 20 wykonać jako elektroche¬
micznie ujemną, to elektrodę 26 należy
wykonać
elektrochemicznie
dodatnią.
Wskutek różnicy potencjałów między uziemionymi elektrodami 20 i 26 płynie
prąd dodaitkowy, który może być wykorzy¬
stany przy odczytywaniu wskazań wskaź¬
nika 21, w celu uzyskania bardziej różnią¬
cych się wskazań. Przepływ prądu w ob¬
wodzie rur okładzinowych jest następują¬
cy: z uziemionej elektrody 20 przez zie¬
mię do rur okładzinowych 14 i poprzez
przewód 18 z powrotem do elektrody 20,
oraz od uziemionej elektrody 20 przez
ziemię do elektrody 26 i przewodu 27, a
mianowicie w tym samym kierunku, co w^
wyżej opisanym obwodzie elektrody otwo¬
ru wiertniczego. Tak samo i tutaj przez
obranie elektrody 20 elektrochemicznie ujemnej względem rury 14 można odwrócić
kierunek przepływu prądu.
Szczególnie dokładne wyniki pomiarów
należy przypisać sprzężeniu według wy¬
nalazku jednego obwodu prądu z drugim, a
chociaż dokładniejsze pomiary daje urzą¬
dzenie gdy prądy płyną według fig. 1, to
jednak przy przeciwnych kierunkach prą¬
prądów
ziemnych,
a nie w przeciwnym.
Ponieważ rury 14 są już osadzone w otwo¬
rze wiertniczym i są wykonane z żelaza,
wobec tego wszystkie inne elektrody, mia¬
nowicie 20, 26 i 30, muszą być wykonane
tak, aby kierunek przepływu prądu w zie¬
mi był zgodny z kierunkiem przepływu
prądów nad powierzchnią ziemi.
Rura okładzinowa 14, elektroda 30 i e-
lektrolit
36
tworzą ogniwo galwaniczne.
Powstaje zatem prąd, płynący przez zie¬
mię i przewody nadziemne.
Elektroda 30 w otworze wiertniczym
jest wykonana w tym celu z metalu elek¬
trochemicznie ujemnego względem żelaz¬
nych rur okładzinowych 14. Elektroda 30
może więc być wykonana z cynku. Ewentu¬
alnie uziemiona elektroda 26 może być
wykonana z metalu, który jest elektroche¬
micznie dodatni względem rury 14, np. z
cyny, miedzi, srebra, antymonu lub złota.
Natomiast druga uziemiona elektroda 20
powinna być elektrochemicznie ujemna
względem rury 14, a więc również wzglę¬
dem elektrody 26, może ona zatem również
być wykonana z cynku.
Przy takim wyborze elektrod prąd pły¬
nie od elektrody 30 przez elektrolit 36 i
Jeżeli
zaś
dów można również otrzymać dostatecznie
dokładne wyniki.
Wskaźnik 21 można umieścić w obwo¬
rurę 14 do uziemionej elektrody 26 i po¬
dzie
przez przewód 27 i połączone z nim przy¬
rządy z powrotem do otworu wiertniczego
jednak, że prądy ziemne wpływają w pew¬
i elektrody 30. Ten kierunek prądu jest
pożądany, lecz nie koniecznie potrzebny.
Można również kierunek ten odwrócić, np.
przez zmianę elektrod lub przez włącze¬
nie do obwodu źródła siły elektromoto¬
rycznej większej od siły elektromotorycz¬
nej ogniwa utworzonego przez ziemię i
skierowanej przeciwnie do siły elektromo¬
torycznej wytwarzanej przez ziemię.
Elektrodę 20, jak już było wspomnia¬
ne, najkorzystniej jest wykonać z metalu
elektrochemicznie ujemnego względem że¬
otworu
wiertniczego,
stwierdzono
nym stopniu zakłócająco na obwód otworu
wiertniczego i dlatego przyrząd ten umie¬
szcza się w obwodzie rur okładzinowych.
W celu przeprowadzenia badania wnę¬
trza ziemi elektrody 20, 26 umieszcza się
w ziemi, a więc elektrodę 26 w odległości
około 40 m, a elektrodę 20 w odległości około 80 m od otworu wiertniczego. Następ¬
nie uziemia się względnie przyłącza do rur
okładzinowych obydwa obwody prądu, a
elektrodę zapuszcza się w otwór wiertni¬
czy aż do miejsca, którego właściwości po¬
kładów są znane. Na fig. 1 pokład łupko-
Wy 16, W którym znajduje się pierścień 15,
przyjęto za pokład znany, który poddano
uprzednio badaniom geofizykalnym. Nie¬
kiedy "wiadomo, że pokład piasku nasyco¬
nego ropą znajduje się w otworze wiert¬
niczym na pewnej głębokości i w tym przy¬
padku elektrodę 30 zagłębia się tylko do
głębokości tej warstwy piasku nasyconego
olejem. Odczytuje się następnie wskazanie?
przyrządu 34, a jeżeli wskazanie, przy od¬
powiednio dobranych elektrodach i siłach
elektromotorycznych, różni się od 860 mi¬
liwoltów więcej niż o 150 miliwoltów, wów¬
czas zwiększa się lub zmniejsza opór 33,
napięć napięcie w zewnętrznym obwodzie
rur okładzinowych należy tak zmienić, aby
ołówek 44 dotykał środka taśmy 48, co
można osiągnąć przez zmianę oporności 24.
Gdy bęben 28 powoli^się obraca, a elektro¬
da 30 podnosi się, natężenie prądu w ob¬
wodzie utworzonym z rur okładzinowych
oraz przewodnika 18 zmienia się, a ramię
43 przesuwając ołówek po arkuszu 48 w
prawo lub w lewo kreśli wykres. Gdy elek¬
troda dojdzie do głowicy otworu wiertni¬
czego, wówczas zdejmuje się taśmę 48 —
wykres pozwala wtedy rozpoznać położe¬
nie łupku i piasku.
aby przyrząd wskazywał mniej więcej 860
Istnieje szereg teoryj naukowych o kie¬
miliwoltów. Następnie obserwuje się prąd
runkach i innych właściwościach prądów
ziemnych. Jednak urządzenie według wy¬
płynący od uziemionej elektrody 20 do rur
okładzinowych 14, przy otwartym obwo¬
dzie 22. Odczytane napięcie powinno wy¬
nosić około 380 miliwoltów z dokładnością
+ 100 miliwoltów. Jeżeli odczytane na¬
pięcie nie leży w tych granicach, to wów¬
czas w przewód 18 można włączyć np. ba¬
nalazku zostało zbudowane niezależnie od
tych teoryj. Mimo to pozwala ono na do¬
kładne i łatwe określenie położenia pokła¬
dów skalnych i piaskowych przy wierce¬
niach naftowych, gdy tylko stosowane są
rury okładzinowe.
terię, w celu zwiększenia napięcia. Zwykle
Ze zmianą położenia elektrody 30 zmie¬
jednakże nie jest to konieczne. Jedynie nia się w obwodach 18 i 27 napięcie lub na¬
przy starych, częściowo przeżartych ru¬ tężenie prądu. Gdy elektroda 30 znajduje
rach okładzinowych 14 wskutek ich zmniej¬ się naprzeciwko pokładu łupku lub kamie¬
szonej przewodności włączenie baterii w nia, w przewodach 18 i 27 płyną inne prą¬
ten obwód staje się konieczne. Jeżeli od¬ dy niż gdy elektroda 30 znajduje się na¬
czytana wartość jest zbyt duża, to można przeciwko pokładu piasku. Na podstawie1
włączyć opór. Następnie wyznacza się na¬ wykresu według fig, 3, zdjętego w urzą¬
pięcie między uziemionymi elektrodami 20 dzeniu według wynalazku, fachowcy z ła¬
i 26. Jeżeli elektroda 26 w obwodzie ze¬ twością określają położenie pokładów
wnętrznym jest dodatnia, to odczytane na¬ piaskowych, zawierających olej skalny, a
pięcie powinno wynosić 970 miliwoltów z
dokładnością + 150 miliwoltów. Jeżeli
odczytane napięcie nie leży w tych grani¬
cach, to należy zmieniać odległość między
elektrodami 20, 26 aż do odczytania odpo¬
wiedniej wartości.
Powyższe napięcia podane są jedynie
dla przykładu, ponieważ badania dają
się najlepiej przeprowadzić w granicach
tych wartości, jednakże można również
obrać w razie potrzeby inne napięcia.
Po wyregulowaniu wyżej wymienionych
tym samym również wysokość, na jakiej
należy przewiercić z boku rurę okładzino¬
wą 14, w celu doprowadzenia do niej ropy
naftowej.
Mianowicie zmiany natężenia prądu w
przewodach 18 i 27 zależą od zmian opor¬
ności wewnętrznych ziemnych ogniw gal¬
wanicznych. Rura okładzinowa 14 jest
jedną elektrodą ogniwa, a płyty 20 i 26 są
drugimi elektrodami. Leżąca między nimi
ziemia stanowi elektrolit, którego opor¬
ność zależy od położenia elektrody 30, de-
cyduje bowiem oporność warstwy pokładu
znajdowała się na głębokości 1 253 m pocT
powierzchnią ziemi. Z danych tych widać
więc przebieg podziemnego pokładu.
położona koło tej elektrody.
Przedstawiony na fig. 3 rysunek jest
wykresem zmian napięcia w zależności od
głębokości pokładu na głębokości 1 158 m
Na podstawie wykresu 21 można do¬
kładnie określić, na jakiej wysokości osza¬
lowanie musi być przebite. Dodatkowe ob¬
liczenia są zbyteczne. Zdejmuje się tylko
— 1 295 m pod powierzchnią ziemi w szy¬
bie naftowym Farwell nr 4
przedsiębior¬
stwa
w Santa Fe
Union Oil Company
arkusz 48 i bada narysowane krzywe. Po¬
nieważ istnieje związek między położeniem
elektrody 30 i położeniem bębna przyrzą¬
du rysującego, więc bezpośrednio z rysun¬
ku odczytuje się odległość każde) warstwy
Springs, Kalifornia. W tym otworze wiert¬
niczym pierścień 15 rur14 był osadzony na
głębokości 1 295 m w pokładzie łupku, któ¬
ry w tym polu naftowym znany jest jako
pokład Meyera. Przy pierwszym zapu¬
szczeniu elektrody 30 prąd obwodu rur okładzinowych i przewodu 18 nastawiono
tak, aby obecność pokładu łupkowego
wskazywał poziom 60 krzywej. Wszystkie
na lewo skierowane wierzchołki krzywej
wyznaczają pokłady łupku, wszystkie zaś
wierzchołki, wskazujące na prawo, wyzna¬
czają pokłady piasku. W strefie między
1 175 mi 1 187 m odkryto znowu pokład
łupku, znany jako pokład Bella. Pokład
ten jest wszystkim fachowcem dobrze zna¬
ny w tym polu naftowym. Dzięki temu moż¬
na było sprawdzić działanie urządzenia
od powierzchni ziemi.
Jeżeli w otworze wiertniczym nie ma
elektrolitu, lub jeżeli ciecz w otworze
wiertniczym znajduje się pod tą częścią,
której właściwość geologiczna ma być zba¬
dana, to najkorzystniej wykonać elektro¬
dę 30 w postaci przedstawionej na fig. 4,
na której elektroda 65 posiada sprężynu¬
jące ramiona 66, stykające się z rurami okładzinowymi 14, przy czym jest ona oczy¬
wiście przyłączona do przewodu 27. Sprę¬
żynujące ramiona posiadają w pobliżu
swego środka ostre krawędzie 67, którymi
w celu polepszenia kontaktu elektrycznego
stykają się z rurami 14. W tym przypadku
otwór wiertniczy nie stanowi ogniwa, wo¬
bec czego bateria 32 przewodnika 27 musi
posiadać dostatecznie wysokie napięcie,
aby w obwodzie otworu wiertniczego po¬
według wynalazku. Pokład Bella odpowia¬
da zatem wierzchołkom 61 i 62 z wierzchoł¬
kiem 63, oznaczającym warstwę piasku i
wskazującym na prawo. Wszystkie pokła¬
dy łupku i piasku między pokładem Meye¬
ra i pokładem Bella są wskazane na wy¬
kresie przez wskazujące na lewo i na pra¬
wo wierzchołki. W innym otworze wiertni¬
czym nr 5 w pobliżu otworu nr 4 stwier¬
dzono, że powierzchnia pokładu Bella le¬
żała na głębokości 1 143 m, a spód pokła¬
du na głębokości 1 157 m pod powierzch¬
nią ziemi. Z tego porównania widać, że
między tymi otworami wiertniczymi Far¬
well nr 4 i nr 5 pokład biegnie ukośnie. W
płynął prąd o potrzebnym natężeniu.
Na fig. 5 — 13 przedstawione są od¬
miany wykonania urządzenia według wy¬
nalazku.
Okazało się, że najbardziej dokładne
wyniki pomiaru daje urządzenie według
fig. 5, które posiada te same części co u-
otworze nr 4, odpowiednio do przedstawio¬
rządzenie według fig. 1, z wyjątkiem bate¬
rii 32 i zmiennego opornika 33. Na fig. 5
nie przedstawiono bębna 28 i krążka 29.
Fig. 6 przedstawia odmianę, która po¬
nego wykresu, powierzchnia pokładu Meye¬
ra znajdowała się ha głębokości 1 286 m
pod powierzchnią ziemi, a w otworze wiert¬
siada tylko jedną elektrodę uziemioną 70,
przy czym obydwa przewody 18 i 27 są po¬
łączone z tą elektrodą.
niczym nr 5
powierzchnia tego
Również w urządzeniu według fig. 7 o-
pokładu
-
5
-
bydwa przewody 18, 27 są przyłączone tyl¬
na bateria 83 i zmienny opornik 84. Przy¬
ko do jednej elektrody 70. Wskaźnik 21
jest włączony w przewód 27Ą a zmienny
opornik 71 — w przewód 18. Opornik 71
zmniejsza prąd obwodu oszalowania dla
dobrania napięć początkowych, przy któ¬
rych przyrządy są najczulsze.
Urządzenie według fig. 8 różni się od
urządzenia według fig. 6 tym, że w obwo¬
dzie 27 nie posiada ani baterii, ani oporni¬
ka. Tę odmianę urządzenia można stoso¬
wać wtedy, gdy prąd w obwodzie otworu
wiertniczego 27 posiada już właściwe na¬
tężenie lub napięcie.
rząd 21 posiada przewód 85, zwierający
baterię 83 i dowolną część oporu 84.
Zastrzeżenia patentowe*
1. Sposób określania zmian elektrycz¬
nego oporu pokładów geologicznych ziemi,
znajdującej się w pobliżu otworu wiertni¬
czego, przez określenie różnicy potencjału
pomiędzy przesuwną elektrodą zagłębioną
w otworze wiertniczym a elektrodą zagłę¬
bioną w ziemi w pewnej odległości od otworu wiertniczego, znamienny tym, że o-
Urządzenie według fig. 9, którego oby¬
prócz różnic potencjału pomiędzy zagłę¬
bioną w otworze wiertniczym elektrodą
(E) a zagłębioną w ziemi elektrodą (26)
mierzy się również różnice potencjału po¬
między kolumną rur okładzinowych (14) i
drugą elektrodą (20), zagłębioną w ziemi
w pewnej odległości od pierwszej elektro¬
dy, aby przez porównanie odczytu oby¬
dwóch krańcowych wartości obwodów moż¬
na było wyprowadzić wniosek, co do war¬
tości pokładu dokoła rur okładzinowych.
2. Urządzenie do stosowania sposobu
dwa przewody 18, 27 są uziemione również
poprzez jedną elektrodę 70, posiada w ob¬
wodzie 18 baterię 73, połączoną szerego¬
wo % opornikiem zmiennym 74, które są ko¬
nieczne wtedy, gdy natężenie prądu w ob¬
wodzie 18 otworu wiertniczego jest zbyt
małe.
Na fig. 10 bateria 73 i opornik 74 tworzą
dzielnik napięcia 75. W obwodzie tym, jak
również w obwodzie według fig. 8, nie po¬
wstaje wyrównanie obu wspomnianych ob¬
wodów, wskutek czego odczyty i wykresy
bierze się z przyrządu 21 lub z przyrzą¬
według zastrz. 1, znamienne tym, że prze¬
du 21*.
nym miejscu, znajdującym się z dala od o-
wodnik (18) na powierzchni ziemi w jed¬
Na fig. 11 przewód 27 jest w punkcie
76 połączony z przewodem 18. Przyrząd
tworu wiertniczego, połączony jest z uzie¬
bocznikowany połączonymi w szereg bate¬
rią 32 i opornikiem 33 do wyrównania ob¬
wodu 27 otworu wiertniczego.
Na fig. 12 w przewód 18 włączony jest
mioną elektrodą (20), a w drugim miejscu
z rurami okładzinowymi (14), przy czym
druga elektroda uziemiona (26), znajdują¬
ca się również w pewnej odległości od otworu wiertniczego, jest połączona w zna¬
ny sposób przewodnikiem, zawierającym
przyrząd pomiarowy, z elektrodą (E),
przesuwaną w znany sposób w otworze
opornik 79, który w razie potrzeby służy
wiertniczym, tak że przez zmianę położe¬
do zmniejszania
natężenia prądu obwo¬
nia elektrody w otworze wiertniczym od¬
Na fig. 13 przewód 27 jest połączony z
chylenia przyrządu mierniczego ulegają
zmianom odpowiednio do zmian oporu po¬
pomiarowy 77 znajduje się między punk¬
tem połączenia 76 i uziemieniem 70 w prze¬
wodzie 18. Przyrząd pomiarowy 21 jest za-
du 18.
uziemieniem 80, położonym po przeciwle¬
głej stronie rury wiertniczej w stosunku
kładów
do przewodu 18. Wykres sporządza przy¬
rząd 21, a w przewód 18 może być włączo¬
elektrodą.
3. Urządzenie według zastrz. 2, zna-
•
geologicznych,
znajdujących się
między rurami okładzinowymi a uziemioną
6
—
mienne tym, że wskaźniki wyników pomia¬
ru są przyrządami samopiszącymi,
4. Urządzenie według zastrz. 2 i 3,
znamienne tym, że w jednym z obwodów
prądowych włączone jest dodatkowe źró¬
dło prądu np. ogniwo galwaniczne (23).
5. Urządzenie według zastrz. 3, zna¬
mienne tym, że obwody bocznikowe (32,
33) są zmienne i są połączone z przewoda¬
mi zewnętrznymi (27) w celu zmiany sta¬
nów elektrycznych w przewodach (27, 28,
11) lub też tylko w jednym przewodzie
(27).
6. Urządzenie według zastrz. 2 — 5,
znamienne tym,
*
że elektroda
uziemiona
(20) jest wykonana z materiału elektroche¬
micznie ujemnego wzgjędem materiału rur
(14), podczas gdy elektroda uziemiona
(26), do której jest przyłączony przewód
(27), prowadzący do elektrody (30) otwo¬
ru wiertniczego, jest wykonana z materiału
elektrochemicznie
dodatniego zarówno
względem materiału elektrody (30), jak i
względem materiału elektrody (20).
George Henry Ennis.
Robert Vanvalkenburg Funk.
Zastępca: Inż. St. Pawlikowski,
rzecznik patentowy.
Do opisu patentowego Nr 28097.
Ark. 1.
M"*
&#.*.
Do opisu patentowego Nr 28097.
Ark. 2.
I^A>gf* <3.
Do opisu patentowego Nr 28097.
Ark. 3.
66
lfccj.0.
^a ^
S7
l
i
}
?7
Zl
/l0
32
Mgr.6.L
34-
-Gt TT
\ oq;—
?ht£^
_£
=fr
27
■Zl
^1
/3
±--7o
Z*?
-^ ,
F!Łc*.7.
Ł_^70
Fltcf<.8.
4zaJ~X. 7'
-O««w—11—-,
s»
_*£-
?i
zi
i—Lóol
27
ftyii.
I&ar.f2.^1
y/8 s-33 | rn
A 0* 85 2/
64Druk L. Bogusławskiego i Ski, Warszawa.
27
<£<?
!::.::..
Документ
Категория
Без категории
Просмотров
3
Размер файла
1 110 Кб
Теги
pl28097b1
1/--страниц
Пожаловаться на содержимое документа